çok pişmanım, geri dönmek istiyorum

çocuklarıma da kırgınım gömdüler beni

hem de ağladılar, gitme dediler

imamla elele verip kefenlediler

oysa yeni emekli oluyordum

daha yeni karar veriyordum dünyayı gezmeye

damağımda kaldı tatlı hayatın tadı

su gibi akıp geçti, hiç otuz yaşımı görmemiş gibi

dünyalık yapayım derken koca bir ömür geçip gidiverdi

bekliyorum bu ilk gece münkir ve nekir nerede

kırkımda çenem düşecekmiş burun kemiklerim mi ne

ama ben bekleyemem o kadar, başlıyorum sövmeye

ne melek var ne şeytan bu karanlık çukurda

bilmiyor çocuklarım, burada yalnız olduğumu

ölümden sonra hayata inanmıyorum

ölsem de kurtulsam demeseydim keşke

çocukları inadımla üzmeseydim

çok pişmanım yalnızlığı ihtiyarlığa özgü bellemeseydim

ahirette yalnızlığın türlü halini akıl edebilseydim